Als ervarings deskundige en als partner van iemand met een laesie, ben je vaak als een medisch specialist zonder opleiding. De verantwoordelijkheid die dit met zich meebrengt drukt loodzwaar op onze schouders. Maar erkenning van ons specialisme blijft vaak uit.’ Over een ‘gewapend bondgenootschap’ tussen deskundige en professional.
In de loop der tijd heb ik geprobeerd kennis en vaardigheden te ontwikkelen om zo goed mogelijk voor mijzelf te kunnen zorgen. Enerzijds vind ik deze eigen deskundigheid noodzakelijk. Ik ben verantwoordelijk niet alleen voor mezelf maar ook voor mijn omgeving, en signaleer dus als eerste veranderingen. Ik zorg ervoor dat ik een specialist van mijn eigen, mezelf word. Als ik dit niet zou doen, blijf ik in gebreke en bied ik niet het beste voor mijzelf, zo voelt het tenminste.
En als ik dan bepaalde dingen uitleg en vraag of het mogelijk is aan een dokter of therapeut dan staan ze je soms raar aan te kijken en zeggen ze dat het niet kan. Nou ja.




Dit is Clyde Thomas uit Eden in Amerika , heeft z’n nek gebroken bij een auto ongeluk 19jr geleden, hij is nu 55 en gaat regelmatig jagen op zieke dieren. Zijn vrienden hebben een frame op de rolstoel gemaakt voor het geweer een 300 magnum, en hij schiet door te zuigen op rubber tube. Het is een geduld werkje, soms schiet je maar 1 x in de 9 dagen, maar in de rolstoel is het toch leuk om het allemaal te doen.
En zo ga je er in en uit. 



