Plotseling overkomt het je en lig je daar, soms ben je nog bij bewustzijn, zoals bij mij, je voelt en weet al een beetje dat het niet meer goed gaat komen. Je dacht altijd dat het een ander gebeurde, maar ineens ben jezelf aan de beurt, moet je ook in een rolstoel verder leven, iets wat je echt nooit zou willen. Maarja dan moet je toch als een atleet in die rolstoel je een weg banen, je weg door de valide wereld zien te banen. Dit vergt nogal wat van je, stoepje af stoepje op, je denkt “waar ben ik mee bezig, heb ik hier wel zin in, moet dat echt?” maar……… datzelfde gevoel of die gedachte’s heb je ook tijdens een marathon. Vandaar ook de naam “Dwarsleet”
Toch doorzetten, proberen zo snel mogelijk te accepteren dat het met je veranderde lichaam ook kan. Ook rolstoelers zijn topsporters, ook in een stoel rollen moet het je lukken, en belangrijker, probeer het leuk te vinden om het elke dag te doen, en probeer ook te bedenken wat voor goeie dingen het kan brengen dat je dit hebt gekregen.
Hier m’n motto, “je moet het leuk maken” en daar zijn een heleboel manieren voor. De medaille ligt altijd achteraan, nooit aan het begin……..!!!!!! En ook heel belangrijk, hoorde ik van een vriend, blijf niet in de problemen hangen, maar kijk vooruit, blijf niet naar het zwart kijken maar naar de kleuren. E.e.a. heb ik ook in mijn verhaal gezet.
Voordat we aan alle nadelen van een laesie beginnen, eerst even de voordelen die je zo her en der aangeboden krijgt. 
Om al dat soort zaken op de rit te krijgen hier wat meer info.
Het intrigreert me ook dat weinig mensen weten wat een dwarslaesie is of inhoud. Misschien dat dit kan helpen.
Alvast enkele tips, als het mogelijk is (vooral totale laesie’s) probeer dan een blaasstimulator aan te laten brengen.
Laat het toucheren doen door een ander, zodat er steeds goed naar de billen gekeken kan worden i.v.m wondjes en decubitus.








